مرمر (شامل سنگ سبز، مرمر اونکس، سرپانتین و بعضی از سنگ آهک ها) به دو صورت تعریف میشود: اول به صورت سنگی که تبلور مجدد یافته است (تعریف زمین شناختی) و دوم به صورت سنگ آهکی که صیقل پذیر است (تعریف تجارتی). بر اساس دانسته های امروزي ما، همه ي مرمرهایی که از انواع مرمر براي کاربرد هاي خارجی مناسب اند، مگر در وضعیت هاي ویڿه. اغلب خریدا ران این سنگ را صیقلی می خواهند، اگر چه توصیه می شود که از این سنگ، به ویڿه در سنگفرش، به صورت تیشها ي استفاد ه شود. مرمر واقعی سنگی د گرگونه با پایه ي کلسیت و ساختار بلورین است. مرمر واقعی، در نتیجه ي تماس یا د گرگونی ناحیها ي سنگ آهک تولید می شود. مرمر سنگین است، دا نه هاي متوسط تا د رشت بلورین دا رد و %99 آن را کلسیت تشکیل می دهد. بلورها، به ویڿه در لبه هاي شکسته، با چشم دی ده می شوند. مرمر از اغلب سنگ آهک ها متراکم تر است و کمتر از 1% تخلخل دارد. بسیاري از مرمرها به سبب ساختار بلوري خود، تا ضخامت 3 سانتی متر نیم شفافا ند، اما سنگ آهک غیر بلورین کدر است. د ر صنعت ساختمان، از واڿه ي مرمر معمولاً براي نام بردن از گستره ي وسیعی از سنگ آهک ها، دولومیت ها و سرپانتی ها استفاد ه می شود. انستیتو مرمر آمریکا می گوید: (اما از لحاظ تجاري همه ي سنگ هاي آهکی که در طبیعت ساخته می شوند و صیقل پذیرند مرمر نام دا رند، سنگ هاي د ولومیتی و سرپانتین نیز مشمول همین قاعد ها ند. )
